ما را شرار عشق، به وضع عجیب سوختیعنی که هست و بود، از آن یک لهیب سوختراحت چو خواستیم دمی در پناه صبر،از دل خبر رسید که صبر و شکیب سوختمی خواست رنگ عقل شود زیب این بناو این شعله در نخست، از این خانه زیب سوختتا خواست شرح عشق کند زیب دفتریآتش گرفت خانه و کلک ادیب سوختبیمارِ دردِ عشق، خلاصی از آن نیافتکاین تب امان داند، دوا و طبیب سوختهر نو بهار داد خبر از وصال دوستورنه خزان پار، دل عندلیب سوختما را خرد چو شیخ اگر هم نصیب بود،برق جنون دوید به ناگه، نصیب سوختخاکش یقین به قهر برد باد نیستیآن کو طناب مهر ز مکر و فریب سوختآتش مزن به هیچ دل، ای سرفراز بخت!بسیار دیده ایم فراز از نشیب سوختمستان کنار تربت«بلخی» به چنگ و نایاو را خبر کنید چو روزی رقیب سوخت* محبس دهمزنگ-27/1/1340 + نوشته شده در  2022/9/21ساعت 14:26&nbsp توسط شهیده ﺷﺮاﺭﻩ بلخی  | 

افتاده بشر، سخت به قلاّب سیاستیک فرد، رها نیست زاطناب سیاستزوق است به آموزش این مدرس، امّامقصود سیاست شده نایاب سیاستآن عیب که دی شیخ به خود داشت زتزویر،امروز کمال است به اصحاب سیاستاین شرع، چه شرعی است ندانیم که در ویهر فتنه مباح است به ایجاب سیاستعیش و طرب و شاهد و بزم و می و میناپروانه صفت آمده بیتاب سیاستترسیم زپی حرمتی قبلۀ عشّاقکابروی بتان هم شده محراب سیاستدین و وطن و قوم و زبان پاک ز صولتبر کهنه عظام است ز اسباب سیاستتعلّق نه به طاعت تظاهر به عباداتنیرنگ و ریا جمله ز آداب سیاستهمزیستی و رشتۀ کلتور و ثقافت(1)حیران شدم از این همه القاب سیاستهر گوشه گواهی است ز محرومی مظلومانصاف کجا رفت ز اخطاب سیاست؟بس نامه جوانان بنوشتند*، ملل لیکنه شیخ به راه آمد و نه شاب سیاست«بلخی» اگر این غفلت و این بستر ناز است،باید که بشر را بکُشدخواب سیاست + نوشته شده در  2022/9/22ساعت 12:56&nbsp توسط شهیده ﺷﺮاﺭﻩ بلخی  |